5 Things an OTW Volunteer Said

Vijf Dingen Gezegd Door Naomi Novik

Ongeveer elke maand houdt de OTW (Organisatie voor Transformatieve Werken) een Vraag & Antwoord sessie met een van haar vrijwilligers over hun ervaringen in de OTW. Deze posts geven de persoonlijke mening van elke vrijwilliger weer en stemmen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van de OTW. Evenmin vormen deze meningen het beleid van de OTW.

Als onderdeel van de vieringen van ons 10-jarig jubileum hebben we een speciale “Vijf Dingen” deze maand, waarin we terugblikken op ons verleden. De post van vandaag is met Naomi Novik, een van de oprichters van de OTW, een oud-bestuurslid, en momenteel staflid bij de Accessibility, Design, & Technology (Toegankelijkheid, Ontwerp & Technologie) commissie. Het volgende is een afschrift van het interview, dat we iets hebben aangepast in verband met de lengte van het originele interview en ter bevordering van de duidelijkheid.

Hoe was het eerste jaar van de OTW? Wat herinner je je het beste?

Ik kan me de hoogtepunten niet zo goed meer voor de geest halen, ik kom erachter dat ik over de jaren heen vooral de problemen heb onthouden. In het begin moesten we vooral veel doen om mensen gerust te stellen over wat we probeerden te doen, bijvoorbeeld door uit te leggen dat ze niet in [juridische] problemen zouden komen, dat er manieren zouden zijn om mensen controle te geven over hun verhalen. Verder herinner ik me nog van dat eerste jaar dat mensen resultaat verwachtten amper 5 minuten nadat we gestart waren! Je kent het wel, “waar is het Archive of Our Own – AO3 (Ons Eigen Archief)?”. Maar het kost allemaal tijd, er waren veel kinderziektes die je standaard kan verwachten als je dingen vanuit het niets opbouwt die bij de OTW zijn achtergebleven. Maar mijn overtuiging is dat je iets moet doen terwijl je nog in beweging bent, en dat het beter is om iets te doen wat niet helemaal perfect is dan om helemaal niets te doen.

Er waren bepaalde manieren waarbij duidelijk werd dat een duurzame organisatie niet werkt op passie alleen, maar tegelijkertijd wil je zoveel mogelijk passie genereren en inzetten. Ik denk dat we toen worstelden met hoe je een organisatie van de grond krijgt en het tegelijkertijd laat groeien. Veel van de details kan ik me niet meer herinneren — ik heb een verschrikkelijk geheugen als het om dit soort dingen gaat. Zodra iets mijn probleem niet meer is, vergeet ik het, is het weg.

Een voorbeeld van de problemen waar we tegenaan liepen was het uitvogelen van Communications (Communicatie) en hoe het moest worden [voor de OTW en als commissie]. [De eerste vrijwilligers] waren allemaal te vinden op LiveJournal, dus ik had verwacht dat we wat communicatie betreft alleen de nieuwsbrieven zouden hebben, en dat de mensen van de OTW op hun eigen journals gingen posten en met mensen praten op een individueel niveau. En dit werkte niet heel goed. Hoewel ik er zelf niet bij betrokken was kan ik me de frustratie dat we niet heel goed waren in datgene dat we wilden doen nog goed herinneren.

Ik was meer betrokken bij de zaken op technisch niveau, waar we het op veel punten ook niet met elkaar eens waren. Want de vraag was, ontwerp je het eerst zodat je alles hebt op de manier zoals je wilt en begin je dan te bouwen, of begin je gewoon? En ik ben er van overtuigd dat we het uiteindelijk op de juiste manier hebben gedaan. We zijn gewoon het diepe in gesprongen en zijn begonnen met bouwen. Over het geheel genomen ben ik zeer tevreden met het succes van die strategie. Later kom je er wel achter dat het niet perfect is en dat er zaken zijn die het niet doen, zodat je helaas niet iedereen tevreden hebt kunnen maken. Het is iets dat je op de koop toe neemt bij het hebben van een archief.

Ik denk dat we de juiste keuze hebben gemaakt en dat we zeker niet de eerste organisatie zijn die voor deze keuze hebben gestaan. Er waren veel verschillende manieren om tot die beslissing te komen en we hadden het beter kunnen doen. Nu betalen we de prijs voor die strategie over de lange termijn. Maar we hebben iets gemaakt, en dat is voor mij het belangrijkste. En we zijn aan het werk om het op een duurzame plaats te krijgen. In het begin was er een sterke drijfveer om iets op te zetten en het op de rails te krijgen.

Wat zie jij als de grootste keerpunten voor de OTW in haar 10-jarig bestaan?

We hadden een groot voordeel in het begin, we zijn namelijk gestart met een kleine groep mensen die elkaar al kenden. Ik, [huidig Juridisch Staflid] Rebecca Tushnet en [huidig Transformative Works & Cultures – TWC (Transformatieve Werken & Culturen) staflid] Francesca Coppa kenden elkaar al, en de eerste Bestuursleden woonden geografisch gezien redelijk dicht bij elkaar, dus we konden bij elkaar komen en zaken persoonlijk bespreken. Dat heeft enorm veel geholpen. Maar we hadden ook heel veel kennis in die eerste groep — juridisch, academisch, professionele teksten, technische experts. De mensen in het eerste bestuur waren de sleutelfiguren in hun respectievelijke commissies. Het was dus een kleine groep mensen die nauw samen konden werken en snel dingen konden ontwikkelen in hun eigen disciplines.

Er was een periode middenin de groei van de OTW dat we daar vanaf weken. Bestuurslid zijn is lastig en het kost enorm veel tijd om het werk goed te doen. Ik heb het goed gedaan en ik heb het slecht gedaan. Het is niet volledig, maar wel voor een groot deel, gebaseerd op hoeveel tijd je kan opofferen, op de mensen waar je mee moet werken, en of je effectief met ze kan werken en of er een bepaald persoonlijk vertrouwen in de groep bestaat.

Voor mijn gevoel was er een verschrikkelijk dal waar we doorheen zijn gegaan. Er was een middelste fase; er is onderzoek gedaan onder non-profit organisaties dat laat zien dat wat de OTW heeft meegemaakt een veel voorkomend patroon is. Er is een visionaire oprichter, of een team oprichters, die veel meer hooi op hun vork nemen dan ze eigenlijk aankunnen. Deze aanpak laat veel losse eindjes over. De mensen die daarna worden aangetrokken vanwege de visie die is opgezet door de oprichters, zien de problemen met wat er is gedaan of met wat er gebeurt, maar ze voelen zich gefrustreerd omdat ze misschien geen toegang hebben tot de oprichters of tot manieren om de problemen op te lossen. En dan wordt de sfeer vijandig, op persoonlijk of organisatorisch vlak. Zo kreeg de OTW veel mensen die meedongen naar een Bestuurspositie omdat ze het niet eens waren met wat er met het Bestuur gebeurde.

Dus terwijl de zaken niet lekker lopen en het Bestuur niet alles geweldig doet, weten de huidige Bestuursleden veel over wat er gaande is binnen de OTW omdat ze al discussies en ruzies hebben gehad die tot dat punt hebben geleid, en ze weten de redenen waarom bepaalde dingen gebeuren. Maar er is geen vertrouwen meer en het Bestuur als groep functioneert niet meer. En we hebben verschillende niet-fuctionerende Besturen gehad.

En dan heb je de derde fase, waarin de mensen met plezier hun ding doen binnen de OTW en niet per se in het Bestuur willen zitten. Maar ze hebben de problemen gezien, de problemen zijn besproken binnen de organisatie en ze hebben gezien wat er gaande is aan de top. En hoewel ze het liefste gewoon doorgaan met het werk dat ze altijd hebben gedaan, hebben ze het gevoel dat ze naar voren moeten komen en de situatie waar we nu in zitten moeten oplossen. Dat is het soort Bestuur dat we nu hebben en dat is een goed iets. De OTW heeft deze kinderziektes doorstaan, wat belangrijk is omdat er veel organisaties zijn die niet door die periode heen komen, door die fases.

In het begin was er een contrast. We hadden veel onenigheden maar het was een basis waarbij iedereen elkaar kende en elkaars vaardigheden respecteerde en van elkaar wist voordat ze in het Bestuur kwamen. Dat kan goed zijn, maar het creëert ook insulariteit. De eerste paar jaren gingen alleen maar over met volle kracht vooruit gaan — je probeerde alles wat je wilde proberen. Er was niets dat je tegenhield. Er was nog niets, dus je maakte gewoon iets.

Dus in het begin had je nog geen mensen die vastgeroest zaten in aangeleerde processen die dan allemaal moesten veranderen — dat kan je mensen niet aandoen, je verstoord hun werk en processen op die manier. Vooral aan de programmatuur kant, daar is een gigantisch creatieve periode in het begin waar je alleen maar aan het creëren bent. En over het algemeen geven mensen de voorkeur aan het bouwen van nieuwe dingen over het onderhouden van oude dingen, op technologisch vlak. Dus het is veel makkelijker in het begin. We maakten allemaal onze handen vuil. Niemand van ons had ooit gewerkt aan iets op de schaal van wat de OTW nu is en we waren het gewoon allemaal aan het uitvogelen. Voor sommige mensen is het stressvol om iets te starten, maar voor anderen geldt datzelfde voor het onderhouden en laten groeien.

Wat heb je tijdens je tijd bij de OTW gepresteerd waar je het meest trots op bent?

AO3 is er, het bestaat. Op een meta niveau, toen ik de post maakte over het opzetten van een archief, dacht ik er niet aan als iets dat ik zou doen. Ik heb zelfs gezegd dat het iets was dat we nodig hadden en als iemand het zou doen dat ik ze zou helpen. Maar toen zag ik dat niemand naar voren kwam en ik had een moment, ik herinner me dit moment, waarin ik wist dat het ongelooflijk veel tijd zou kosten om dit project in gang te zetten, tijd en emotionele inspanning, en dat het me kansen zou kosten voor de rest van mijn leven. En toch deed ik het.

Die eerste discussie zorgde voor een bepaald momentum en we moesten daar direct op bouwen. Er is een moment wanneer je een idee naar voren kan brengen, en als je dat moment mist dan valt dat idee uiteen, dan gaat het gewoon niet lukken. Toen ik die post maakte was ik kwaad en ik geloofde erin, ik geloofde dat we iets moesten doen. Het is het hele cliché ‘Je moet de verandering zijn die je wilt zien in de wereld’. En dus ging ik naar Rebecca en Francesca en zei ‘we gaan het doen, maar ik kan dit niet zonder jullie’. En zij zeiden ‘oké, we doen mee.’ We hadden hiervoor al gesprekken gehad over de problemen die de OTW volgens ons kon adresseren en dit was het moment om iets te doen.

Hoe zie je de rol van de OTW nu en denk je dat deze is veranderd sinds het begon? Hoe kan het veranderen in de komende 10 jaar?

Het nummer 1 ding waarvan ik voel dat de OTW nu heeft dat het in het begin niet had, is de rol die ze speelt in het behoud van dingen, zoals het AO3 draaiende houden. En nu AO3, en Fanlore ook, maar Fanlore is veel makkelijker bij te houden. Het is niet makkelijker om het te laten groeien, maar om ervoor te zorgen dat het niet omvalt is makkelijker. Zelfs het AO3 is lastig om te laten groeien over de komende 10 jaar, alleen al omdat je het naar een hoger technisch niveau moet tillen. Er zouden discussies moeten plaatsvinden, en ik verwacht dat die er ook zijn, over versie 2.0 van het AO3. Maar het AO3 zou er over 10 jaar niet hetzelfde uit moeten zien als dat het nu doet, en we moeten vroeger of later nadenken over dat plan [hoe we daar kunnen komen].

We hebben een verantwoordelijkheid op ons genomen en dat weet ik — zelfs tijdens de zwaarste momenten van het Bestuur waar ik er heilig van overtuigd was dat de hele technische staf op zou stappen en dat er niemand zou zijn om het AO3 draaiende te houden — datgene wat mensen bij ons hield [als vrijwilligers] ook al waren er geen goede oplossingen voor de problemen, het was de druk die we voelden omdat we niet op wilden geven. Er kan een tijd komen waarop de persoonlijke kosten om aan onze projecten te blijven werken te hoog worden, maar als het nodig is dat ik [persoonlijk] er aan moet blijven werken dan gaat het toch niet overleven. Ik kon op dat punt in mijn leven niet degene zijn die verantwoordelijk was voor het continue onderhoud en de ontwikkeling die we waren begonnen. Ik had een klein kind, mijn leven veranderde. En ik had geprobeerd om gesprekken te voeren met het Bestuur, iets dat moeilijk was, over dat als je er niet op vertrouwt dat de stafleden weten wat ze moeten doen en ze niet de ruimte geeft om die dingen te laten gebeuren, dat het project zal falen. Er waren slechts een handjevol mensen die de ballen in de lucht hielden, en er zijn nog steeds slechts een paar mensen die dat werk doen, maar nu zijn er externe werknemers bij betrokken die ons helpen om door te gaan en er is een proces waarmee we het AO3 makkelijker te onderhouden maken.

We moeten allemaal met waardigheid instemmen en ook met waardigheid ten onder gaan. En er kan een dag zijn waarop de lichten niet meer aan gaan. Er zou een dag kunnen zijn waarop we de kosten niet meer kunnen opbrengen om het draaiende te houden maar dat we de verhalen beschikbaar houden voor download en de data beschikbaar maken zodat iemand anders het stokje over kan nemen. Het is datgene waarvan Open Doors (Open Deuren) ons van probeert te redden, dat er sites zijn die gewoon de deuren sluiten, dag, al je werk is weg. [De website] iMeem deed dat bij [fans die deden aan] vidding. Gewoon van de een op de andere dag, oh we gaan geen vids meer hosten. Ik ben er sterk van overtuigd dat we een verplichting hebben om dat niet te doen, dat is de missie, het allerbelangrijkste dat de OTW moet doen. En ik heb het idee dat dat gebeurt [dat we er voor zorgen dat de dingen blijven lopen en dat we ze onderhouden] dus daar ben ik blij om.

Ik heb ook het gevoel dat we juridisch gezien op een betere plaats zijn, wat natuurlijk geweldig is, en ik ben echt heel trots op alles dat het Legale Bijstand team heeft bereikt. Het was fantastisch om getuige te zijn van hun overwinningen. Ik vind dat de OTW het ook fantastisch heeft gedaan bij het behouden van dingen via Open Doors. Dat is iets waar ik graag meer focus op zie, behoud. Maar een van de belangrijkste dingen om aan te werken is ook de volgende generatie. Fandom is nu veel groter dan het ooit was dus we hoeven niet iedereen te hebben om de OTW iets te laten zijn voor elke fan die er is. Maar je moet wel op een plek zijn waar de mensen ook zijn, zo is er bijvoorbeeld niet genoeg interactie met Wattpad. Dus ik denk dat er mensen zijn die naar het AO3 komen, er dingen van willen en verwachten, en dan weggaan zonder echt te begrijpen wat het is.

Een ding dat ik niet wil dat de OTW doet is proberen om hip en trendy te worden en onszelf opnieuw uit gaan vinden om dat te bereiken. We willen de bibliotheek zijn, de saaie plek maar wel de plek die iedereen kent, en het is er als je het nodig hebt.

Wat vind jij het leukste aan vrijwilliger zijn voor de OTW?

Het AO3 bouwen. Ik houd van programmeren, ik vind het waanzinnig leuk. Gewoon iets bouwen en programmeren. Daar gaat mijn hart naar uit, dat is het mooiste.


Nu een van onze oprichters vijf dingen heeft gezegd over wat ze hebben gedaan is het jouw beurt om nog een extra ding toe te voegen! Hoe lang ben je al bekend met de OTW? Maak je gebruik van de verschillende projecten? Hoe lang zit je in fandom?

We hebben ook eerdere Vijf Dingen posts van onze overige vrijwilligers.

Deze nieuws post was vertaald door de vertalingsvrijwilligers van de OTW. Om meer te leren over ons werk, bezoek de Vertalingspagina op transformativeworks.org.